धुके दाटलेले
उदास उदास
मला वेढिती
हे तुझे सर्व
भास
उभी मूक झाडे,
विरागी किनारा
झुरे अंतरी
अन् फिरे आर्त
वारा
कुणीही न येथे
दिसे आसपास
कुठे चालल्या
या दिशाहीन
वाटा ?
कुणा शोधिती
या उदासीन लाटा
?
दिशांतून दाटे
तुझा एक ध्यास
क्षणी भास होतो
तुझे सूर येती
जिवा भारुनी
हे असे दूर
नेती
स्मृती सोबतीला
असा हा प्रवास
|