त्या गावी,
त्या तिथवर,
चल झरझर मना
पुन्हा !
ती निरुंद पायवाट
वळत वळत जाय
आत
ते शिवार, ती
विहीर, पुढे
एक लिंब जुना
!
अजुन उभे त्या
तिथेच
ते सखिचे घर
तसेच
ते अंगण, ती
तुळशी, त्या
तिथल्या मधुर
खुणा !
ते यौवन, ती
प्रीती
ती ओळख, ती
भीती
त्या शपथा,
ती रुसणी, ते
समेट क्षणाक्षणा
!
रंगविले गोड
सूख
तिथे उभे अजुनी
मूक
अपुरे ते चित्र
तिथे पुरे करील
कल्पना !
|