श्वानाहुनि अति नीच तुम्ही रे, स्वार्था मांजरसे टपतां । जंबुकगुरु जनवंचनकामीं । साधुबकापरि वरि दिसतां ॥ वेदशास्त्रसंपन्न म्हणवितां । केलि मुखोद्गत ती गीता । तत्व तयांतिल कळे हेंच का । सत्यपराङमुख कां होतां ॥ श्वान नाचतें पुच्छ घोळितें, चाटि अंग तुकड्याकरितां । तसें नाचतां आर्जव करितां, रुचे समर्था तें वदतां ॥ तो म्हणे अश्व वृषभाला । तुम्ही मान तुकवितां त्याला । तो म्हणे अहो रवि मेला । लावितां पदर डोळ्यांला । मी कसा तरुण रंगेला । म्हणतांच मदन अवतरला । नरनंदी हे लक्ष्मीनंदन । त्यांत भोंवतीं तुम्हि जमतां । श्वान काक बक ढोंगी सोंगी । दिवटी त्याच्या करि देतां ॥     गीत - गोविंद बल्ल्लाळ देवल संगीत - गोविंद बल्ल्लाळ देवल स्वर - ??? नाटक - संगीत शारदा (१८९९) चाल - ’मम गौरीही कूपि न मी’