उंचनिंच कांहीं नेणे भगवंत । तिष्ठे भाव भक्ती देखोनियां ॥१॥ दासीपुत्र कण्या विदुराच्या भक्षी । दैत्या घरीं रक्षी प्रल्हादासी ॥२॥ चर्म रंगूं लागे रोहिदासा संगे । कबिराचे मागे विणी शेले ॥३॥ सजनकसाया विकुं लागे मास । मळा सांवत्यास खुरपूं लागे ॥४॥ नरहरिसोनारा घडों फुकुं लागे । चोख्यामेळ्या संगे ढोरें ओढी ॥५॥ नामयाच्या जनी सवे वेची शेणी । धर्मा घरीं पाणी वाहे झाडी ॥६॥ नाम्यासवें जेवी नव्हे संकोचित । ज्ञानियाची भिंत अंगीं ओढी ॥७॥ अर्जुनाचीं घोडीं हाकी हा सारथी । भक्षी पोहे प्रीती सुदाम्याचे ॥८॥ गौळियांचे घरीं अंगे गाइ वळी । द्वारपाळ बळी द्वारीं जाला ॥९॥ यंकोबाचें ऋण फेडी हृषिकेशी । आंबऋषीचे सोशी गर्भवास ॥१०॥ मीराबाइं साठी घेतो विषप्याला । दामाजीचा जाला पाडेवार ॥११॥ घडी माती वाहे गो-या कुंभाराची । हुंडी मेहत्याची अंगे भरी ॥१२॥ पुंडलिकासाठीं अजुनि तिष्ठत । तुका म्हणे मात धन्य त्याची ॥१३॥     रचना - संत तुकाराम संगीत - स्नेहल भाटकर स्वर - स्नेहल भाटकर चित्रपट - तुका झालासे कळस (१९६४)