समईच्या शुभ्र कळ्या, उमलवून लवते; केसातच फुललेली जाई पायांशी पडते. भिवयांच्या फडफडी, दिठीच्याही मागे-पुढे; मागे मागे राहिलेले माझे माहेरे बापुडे. साचणाऱ्या आसवांना पेंग येते चांदणीची; आजकाल झाले आहे विसराळू मुलखाची. थोडी फुले माळू नये, डोळा पाणी लावू नये; पदराच्या किनारीला शिवू शिवू ऊन ग ये. हसशील, हास मला, मला हसूही सोसेना; अश्रू झाला आहे खोल, चंद्र होणार का दुणा !     गीत - आरती प्रभू संगीत - पं. हृदयनाथ मंगेशकर स्वर - आशा भोसले राग - रागेश्री