पद्य: गाऊया तयांचे गान, करुनी बलिदान, अर्पिले प्राण, जयांनी बंधमुक्त करण्या निर्मिला स्फूर्तिदायी इतिहास, जी, जी, जी खानदेशी ! खानदेशी गाव टुमदार, नाव नंदुरबार, तिथे सुकुमार, शिरिष नावाचा होता एक बाळ, सोळा वर्षांचा होता लडिवाळ परि गोऱ्यांना भासला काळ, जी, जी, जी आली आली ! आली आली मिरवणुक आली मुले आणि मुली, होती इवलाली, उत्साहाला भरती आली अनिवार इंग्रजांना राग आला त्याचा फार हुकुम दिला करण्या गोळीबार, जी, जी, जी     गद्य : पोलीस कृष्ण हृदयाचे, सैतान मनामध्ये नाचे. सरसावीत बंदुका येती, शिरिषास पकडिले हाती. तो शिरिष ! तो शिरिष पडला खाली, परी हासत होता गाली. पोलीस बोलला त्याला, घे पाण्याचा एक कटोरा. परी शिरिष ! परी शिरिष बोलला त्याला, तू देशद्रोही झाला; शिवणार न तव पाण्याला. हे असे ! हे असे बोलता बाळ, संतापून गेला काळ. आणि मग :     पद्य : मृत्यूने फूल उचलले मृदुल कोवळे; जयाला बळे, तुडविले पायी राक्षसांनी, क्रुर त्या दुष्ट पोलिसांनी, देशाचे शत्रू बेईमानी हो, जी, जी, जी धन्य धन्य शिरिषकुमार, जाहला अमर; शूर आणि वीर, पोवाडा त्याचा स्फूर्तिदायी, बोध घ्या ह्याच्यामधुनी काही बिदागी हीच आम्हा भाई हो, जी, जी, जी