अगा करुणाकरा
करितसे धांवा
।
या मज सोडवा
लवकरी ॥१॥
ऐकोनियां माझी
करुणेची वचने
।
व्हावें नारायणें
उतावीळ ॥२॥
मागें पुढें
अवघा दिसे रिता
ठाव ।
ठेवूनि पायीं
भाव वाट पाहें
॥३॥
उशीर तो आतां
न पाहिजे केला
।
अहो जी विठ्ठला
मायबापा ॥४॥
उरलें तें एक
हेंचि मज आतां
।
अवघें विचारितां
शून्य झालें
॥५॥
तुका म्हणे
आतां करीं कृपा
दान ।
पाऊलें समान
दावीं डोळा
॥६॥
|