पांडुरंगकांती दिव्य तेज झळकती । रत्नकीळ फांकती प्रभा । अगणित लावण्य तेजःपुंजाळले । न वर्णवे तेथींची शोभा ॥१॥ कानडा हो विठ्ठलु कर्नाटकु । तेणें मज लावियला वेधु । खोळ बुंथी घेऊनि खुणाची पालवी । आळविल्या नेदी सादु ॥२॥ शब्देंविण संवादु दुजेंवीण अनुवादु । हें तंव कैसेंनि गमे । परेहि परतें बोलणें खुंटलें । वैखरी कैसेंनि सांगें ॥३॥ पाया पडूं गेलें तंव पाउलचि न दिसे । उभाचि स्वयंभु असे । समोर कीं पाठिमोरा न कळे । ठकचि पडिलें कैसें ॥४॥ क्षेमालागी जीव उतावीळ माझा । म्हणवूनि स्फुरताती बाहो । क्षेम देऊं गेलें तंव मीचि मी एकली । आसावला जीव राहो ॥५॥ बाप रखुमादेविवरु हृदयींचा जाणुनी । अनुभवु सौरसु केला । दृष्टीचां डोळां पाहों गेलें तंव । भीतरीं पालटु झाला ॥६॥     गीत - संत ज्ञानेश्वर संगीत - पं. हृदयनाथ मंगेशकर स्वर - आशा भोसले राग - यमन (नादवेध)