लाविते मी निरांजन तुळशीच्या पायापाशी । भाग्य घेऊनिया आली आज धनत्रयोदशी ॥ आली दिवाळी दिवाळी, पहाटेच्या त्या आंघोळी । घरोघरी जागविते माय मुले झोपलेली ॥ घरोघरी दीपज्योती वरसाचा मोठा सण । क्षणोक्षणी होते आई आज तुझी आठवण ॥ चार वरसांमागे होता हात तुझा अंगावरी । कधी नाही जाणवली हिवाळ्याची शिरशिरी ॥ आज झोंबतो अंगाला पहाटेचा थंड वारा । कुठे मिळेल ग आई तुझ्या मायेचा उबारा ॥ तुझ्यामागुती बाबांनी दुःख दाखविले नाही । त्यांच्या पंखात वाढलो तुझा भाऊ आणि ताई ॥ तुझ्याविना आई घर सुनेसुनेसे वाटते । आणि दिवाळीच्या दिशी तुझी आठवण होते ॥ सासरीच्या या संसारी माहेराची आठवण । आठवती बाबा भाऊ आणि दारीचे अंगण ॥ अंगणात पारिजात कोण देई त्याला पाणी । दारी घालते रांगोळी माझ्यावाचून का कोणी ॥ आई तुझ्या पायापाशी घोटाळते माझे मन । जिथे उभे अंगणात तुळशीचे वृंदावन ॥ दारापुढं लिंबावर साद घालतो कावळा । कोण येणार पाहुणा आतुरला जीव भोळा ॥ शेजारच्या घरातली दळणाची घरघर । अजूनही येती कानी आठवणीतून स्वर ॥ आमच्या ग दरावरनं घोड्यांच्या गाड्या गेल्या । भावांनी बहिणी नेल्या बीजेसाठी ॥     गीत - बाळ कोल्हटकर संगीत - बाळ कोल्हटकर स्वर - माणिक वर्मा नाटक - वाहतो ही दुर्वांची जुडी (१९६४) राग - पिलू (नादवेध)