कळा ज्या लागल्या जीवा

कळा ज्या लागल्या जीवा, मला कीं ईश्वरा ठाव्या !
कुणाला काय हो त्यांचें ? कुणाला काय सांगाव्या ?

उरीं या हात ठेवोनी उरींचा शूल का जाई ?
समुद्रीं चौंकडे पाणी, पिण्याला थेंबही नाही,

जनांच्या कोरड्या गप्पा, असे सारे जगद्बंधू !
हमामा गर्जनेचा हो, न नेत्रीं एकही बिंदू.

नदीला पूर हा लोटे, न सेतू ना कुठे नावा,
भुतांची झुंज ही मागे, धडाडे चौंकडे दावा.

नदी लंघोनि जे गेले तयांची हाक ये कानीं,
इथे हे ओढती मागे मला बांधोनि पाशांनी.

कशी साहूं पुढे मागे जिवाला ओढ जी लागे ?
तटातट्‌ काळजाचे हे तुटाया लागती धागे.

पुढे जाऊं ? वळूं मागे ? करूं मी काय रे देवा ?
खडे मारी कुणी, कोणी हसे, कोणी करी हेवा !
गीत- भा. रा. तांबे
संगीत - वसंत प्रभू
स्वर - लता मंगेशकर
राग- देसकार
  काव्य रचना - ३० जानेवारी १९२२
  विश्वनाथ बागुल यांच्या आवाजातील स्वराविष्कार, प्र. के. अत्रे लिखित 'पाणिग्रहण' या नाटकातील आहे.
गीत प्रकार - भावगीत नाट्यगीत
लंघणे (उल्लंघणे) - ओलांडणे, पार करणे.
हमामा - धांगडधिंगा, धुमश्चक्री.
ध्येय आणि परिस्थिती या दोहोंनी ओढल्या जीवाची ओढाताण यात दृष्टोत्‍पत्तीस येते.

 

मराठीवर प्रेम करता ?    शेअर करा