A Non-Profit Non-Commercial Public Service Initiative by Alka Vibhas   
सुंबरान गाऊ चला

सुंबरान गाऊ चला सुंबरान गाऊ रे
या शेकोटीच्या उबीला गा रातभर राहू रे

भल्याभल्यास्‍नी सोसंना ही जवानीची आग
काय करामत सांगू हिची लई न्यारी धग
ऋषीमुनी बि पोळलं अशा इश्कबाजी संग
भली भली भुलली गा कथा त्येची लावू रे

विश्वामित्र बसला व्हता भगवंताच्या जपाला
डोळं मिटून ध्यान लावं रानावनात तपाला
आली मेनका नाचत, तिच्या भुलला रूपाला
तवाच्या गा येळेचा ह्यो पडताळा दाऊ रे

गौतम ऋषीची होती अहल्या बाईल
राजा इंद्रानं तिला डोळं भरून पाहिलं
पतिरूप घेऊन तिला एकान्‍ती त्यानं भोगलं
मोठेपणा घसरला याद त्याची ठेवू रे

असा होता पराशर मुनी त्याला दिसली मत्स्यगंधा
साधुपणाला झाली गा तिथं कशी मदनाची बाधा
तिला भिजली बघुन तिच्या लागला की नादा
किती किती उदाहरणं सांगा अशी देऊ रे

नर-नारीची घातली अशी जल्माची गाठ
किसनदेवाच्या बायका सोळा हजार एकशे आठ
त्येंच्या शिणगाराचा छंद उभ्या दुनियेला पाठ
पुराणाचा दाखला ह्यो कलीयुगी घेऊ रे
अहल्या - ब्रह्मदेवाची मानसकन्या. गौतम ऋषींची पत्‍नी. त्यांच्या शापाने ती शिळा झाली होती. रामाने सीताविवाहाला जाताना हिचा उद्धार केला.
सुंबरान - धनगरी भाषेत देवाचे स्मरण.