खेळ मांडीयेला वाळवंटीं घाईं । नाचती वैष्णव भाईं रे ।
क्रोध अभिमान गेला पावटणी । एक एका लागतील पायीं रे ॥१॥
नाचती आनंदकल्लोळीं । पवित्र गाणें नामावळी ।
किळकाळावरि घातलीसे कास । एक एकाहुनी बळी रे ॥२॥
गोपीचंदनउटी तुळसीच्या माळा । हार मिरविती गळां ।
टाळ मृदुंग घाईं पुष्पवर्षाव । अनुपम्य सुखसोंहळा रे ॥३॥
लुब्धलीं नादीं लागली समाधी । मूढ जन नर नारी लोकां ।
पंडित ज्ञानी योगी महानुभाव । एकचि सिद्धसाधकां रे ॥४॥
वर्णअभिमान विसरली याती । एकएकां लोटांगणीं जाती ।
निर्मळ चित्तें जालीं नवनीतें । पाषाणा पाझर सुटती रे ॥५॥
होतो जयजयकार गर्जत अंबर । मातले हे वैष्णव वीर रे ।
तुका ह्मणे सोपी केली पायवाट । उतरावया भवसागर रे ॥६॥

संदर्भ- श्रीसंत तुकाराम यांची अभंगांची गाथा
संग्राहक- माधव कृष्ण देशमूख, शंकर वामन दांडेकर
सौजन्य- चित्रशाळा प्रकाशन, पुणे.

  संपूर्ण कविता / मूळ रचना