योगी पावन मनाचा । साहे अपराध जनांचा ॥
विश्व रागे झाले वन्ही । संती सुखे व्हावे पाणी ॥
शब्दशस्त्रे झाले क्लेश । संती मानावा उपदेश ॥
विश्व पट ब्रह्म दोरा । ताटी उघडा ज्ञानेश्वरा ॥

ब्रह्म जैसें तैशा परी । अम्हां वडील भूतें सारी ॥
अहो क्रोधें यावें कोठे । अवघे आपण निघोटे ॥
जीभ दातांनी चावली । कोणें बत्तीशी तोडीली? ॥
मन मारुनी उन्मन करा । ताटी उघडा ज्ञानेश्वरा ॥

एक आपण साधु झाले । येर कोण वाया गेले ॥
उठे विकार ब्रह्मी मुळी । अवघे मायेचे गा बळी ॥
माया समुळ मुरेल जेव्हा । विश्व ब्रह्म होईल तेव्हा ऐसे ॥
समजा आदि अंती । मग सुखी व्हावे संती ॥
चिंता क्रोध मागे सारा । ताटी उघडा ज्ञानेश्वरा ॥

  पृथक्‌