A Non-Profit Non-Commercial Public Service Initiative by Alka Vibhas   
त्या सावळ्या तनूचे

त्या सावळ्या तनूचे
मज लागले पिसे ग
नकळे मनास आता
या आवरू कसे ग !

ये ऐकण्यास जेव्हा
त्याचा सुरेल पावा
चोहीकडे बघे मी
परि ना कुठे दिसे ग !

हलतो तरूलतात
हा खोडसाळ वात
आलाच वाटते तो
मी सारखी फसे ग !

खुपते तनूस शेज
क्षणही न येत नीज
डोळ्यांस तो दिसावा
हृदयात जो वसे ग !
पावा - बासरी, वेणु.
पिसे - वेड.
लता (लतिका) - वेली.
वात - वायु.
शेज - अंथरूण.
ह्या गाण्याची कथा सांगाविशी वाटते. बर्‍याच वर्षांपूर्वी 'मुलगी' या नावाचं एक नाटक श्री. आत्‍माराम सावंत यांनी लिहिलं होतं. ते जसे नाटककार होते तसे कवीसुद्धा होते. त्या नाटकात एका प्रवेशात मैफिलीत अदा करून नायिका गाणं पेश करते, असं दाखवायचं होतं. त्याकरता त्यांनी हे गीत लिहिलं. संगीत दिग्ददर्शन माझं असल्याने, अदा करून गाणं करायचं व मैफलीचा ढंग यायला पाहिजे म्हणून ठुमरीचा डंग यावा अशा पद्धतीची चाल मी बांधली. ते नाटक बर्‍याच वर्षांपूर्वी झालं.

गाण्याचं रेकॉर्डिंग नंतर झालं. जेव्हा रेकॉर्डिंग करायचं ठरलं, तेव्हा ठुमरीचा ढंग प्रभावीपणे गाऊ शकणार्‍या अशा त्या काळातील एकमेव गायिका माणिक वर्मा, त्यांचंच नाव माझ्या डोळ्यांसमोत आलं. त्यांची शास्‍त्रीय गायनाची तयारी व आवाजाची विशिष्ट लकब यामुळे त्यांनी गायलेलं हे गाणं सहजपणे मनाची पकड घेतं, सुंदर चाल, सुंदर गायन व सुंदत काव्य हा त्रिवेणी संगम या गाण्यात झाला आहे.
(संपादित)

अजून त्या झुडुपांच्या मागे
संगीतकार दशरथ पुजारी यांचे आत्मकथन
शब्दांकन- वसंत वाळुंजकर
सौजन्य- आरती प्रकाशन, डोंबिवली

  इतर संदर्भ लेख

 

Print option will come back soon